NEWSLETTER

Ενημερώστε τα παιδιά και ενδυναμώστε τα ψυχολογικά, με τα κατάλληλα βιβλία, για την σωματική τους ασφάλεια.

Με αφορμή των όσων διαδραματίστηκαν αυτές τις ημέρες στον χώρο της ιστιοπλοΐας – και καθώς συχνά γινόμαστε μαρτυρίες τέτοιων καταστάσεων – πρέπει από νωρίς να μαθαίνουμε στα παιδιά μας να μην επιτρέπουν συμπεριφορές που τα κάνουν να αισθάνονται άσχημα. Οι γονείς οφείλουν να διδάξουν στα παιδιά μηδενική ανοχή στην παρενόχληση, καθώς και να αναφέρουν αμέσως τα περιστατικά οποιασδήποτε μορφής της. Πολύτιμη βοήθεια για γονείς και εκπαιδευτικούς τα βιβλία Για το σώμα μου αποφασίζω εγώ και Μόνο αν θέλω, που μπορούν να διαβαστούν σε παιδιά προσχολικής ηλικίας και τους μαθαίνουν με απλό και κατανοητό τρόπο ότι το σώμα τους τους ανήκει. Επιπλέον, το βιβλίο “Σπάσε τη σιωπή”, που απευθύνεται σε εφήβους, βοηθά όσους έχουν δεχθεί παρενόχληση να βρουν την δύναμη να παλέψουν ώστε να αντιμετωπίσουν αυτό που τους συνέβη και να σπάσουν τη σιωπή.

Ενημερώστε τα παιδιά και ενδυναμώστε τα ψυχολογικά διαβάζοντάς τους
αυτό το βιβλίο για τη σωματική τους ασφάλεια.

Είναι γραμμένο με τρόπο κατάλληλο για την ηλικία τους, ώστε να μάθουν για:
• τα αισθήματα ασφάλειας και ανασφάλειας
• τα Πρώτα Σημάδια Ανησυχίας
• το «Δίκτυο Ασφαλείας»
• τα απόκρυφα μέρη του σώματος
• τα ασφαλή ή όχι αγγίγματα
• τον σεβασμό στα όρια των άλλων.

Περιλαμβάνεται παράρτημα με θέματα συζήτησης για γονείς, παιδαγωγούς
και όσους ασχολούνται με τη φροντίδα παιδιών.

«…Σήμερα τα χέρια μου κέρδισαν βραβείο και εγώ μια αγκαλιά από την κυρία Ρένα. Η αγκαλιά της –το μεγαλύτερο βραβείο– είναι μια θάλασσα γιαούρτι. Δροσερή, γλυκιά, βελούδινη. Μέσα της ηρεμώ. Και μετά φτιάχνω ωραία πράγματα. Είναι σαν της μαμάς. Του μπαμπά, πάλι, είναι μια μεγάλη τραμπάλα. Πότε φιλάω τα λουλούδια και πότε κυνηγάω τα σύννεφα.
Την αγκαλιά όμως της θείας Μαίρης, που μένει δίπλα μας, δεν την μπορώ…»
Μια ιστορία για το δικαίωμα των παιδιών στο σώμα τους, το δικαίωμα να λένε όχι σε φιλιά, αγκαλιές και αγγίγματα που δεν επιθυμούν, ακόμα κι αν προέρχονται από οικεία και προσφιλή πρόσωπα. Μια ιστορία για τον σεβασμό στα παιδιά ως υποκείμενα με ελεύθερη βούληση.

Η Μελίντα καταλαβαίνει από το ξεκίνημα της Α’ λυκείου ότι, στην πραγματικότητα, κανένας δε θέλει να ακούσει τι έχεις να πεις. Από τότε που διέλυσε ένα αποχαιρετιστήριο εφηβικό πάρτι καλώντας την αστυνομία, ζει χωρίς φίλους στο περιθώριο της σχολικής πραγματικότητας. Καθώς περνά ο καιρός, απομονώνεται όλο και περισσότερο, μέχρι που σχεδόν παύει να μιλάει. Μόνο στο μάθημα των Καλλιτεχνικών βρίσκει παρηγοριά και μια διέξοδο από τις σκέψεις που την πνίγουν.

Τελικά, μέσα από τη διαδικασία της δημιουργίας και την κατασκευή ενός έργου τέχνης, θα καταφέρει να κοιτάξει κατάματα την αλήθεια και να αντιμετωπίσει αυτό που της συνέβη στο πάρτι. Γιατί όσο κι αν προσπαθεί, δεν μπορεί να διαγράψει το γεγονός ότι έπεσε θύμα βιασμού. Πώς θα μπορούσε άλλωστε, όταν ο θύτης πηγαίνει στο ίδιο σχολείο με εκείνη και ρίχνει την απειλητική σκιά του σε κάθε της βήμα;

Με τρυφερότητα αλλά και ειρωνική διάθεση, η Μελίντα γίνεται η φωνή των περιθωριοποιημένων εφήβων σε όλο τον κόσμο και αποδεικνύει ότι, αν παλέψεις, θα βρεις τη δύναμη μέσα σου για να σπάσεις τη σιωπή.